Καύσιμα στους πλούσιους… …πείνα στους φτωχούς

Καύσιμα στους πλούσιους… …πείνα στους φτωχούς

«Είναι καταστροφική ιδέα να μετατρέψουμε τα τρόφιμα σε καύσιμα». Δεν το είπα εγώ αλλά ο Φιντέλ Κάστρο όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει, πριν από ένα χρόνο περίπου, την υπογραφή συμφωνίας συνεργασίας και προώθησης των βιοκαυσίμων ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Βραζιλία. Το θέμα αυτό βέβαια δεν αφορά αυτά τα δύο κράτη αλλά όλο τον πλανήτη, για διαφορετικούς λόγους. Και εξηγούμαι. Από τη μία υπάρχουν οι χώρες στις οποίες γίνεται ήδη η καλλιέργεια των φυτών ενώ θα προστεθούν και άλλες και από την άλλη αυτές που εισάγουν τρόφιμα για τους λαούς τους. Αυτά τα δύο είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους και όπως καταλαβαίνετε αυτοί που τελικά «θα την πληρώσουν» θα είναι οι φτωχοί όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις.

Στην αρχή αλλιώς μας τα είχαν πεί. Για θυμηθείτε πως μας το είχαν σερβίρει στην αρχή. Θα κάνουμε καύσιμα μας είπαν που δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον από φλούδες ξύλων, από τον «κορμό» του καλαμποκιού αφού πάρουμε το καλαμπόκι και γενικά από αυτά που περισσεύουν από τις καλλιέργειες και τα πετούσαμε μέχρι τώρα. Καλό ακούγεται είπαμε εμείς καθώς πετυχαίνουμε με «ένα σμπάρο δύο τρυγόνια» αφού περιορίζεται η μόλυνση του περιβάλλοντος και κυρίως κόβουμε και τους δεσμούς εξάρτησης από τις επτά αδελφές. Έτσι, πέρα από τις αρχικές αντιδράσεις των «αδελφών» που φοβήθηκαν κλονισμό του μονοπωλίου τους, οι υπόλοιποι χειροκροτήσαμε την ιδέα.Δυστυχώς όμως δεν άργησαν (μέρες που είναι) να «πέσουν οι μάσκες» για να φανεί ότι άλλα εννοούσαν και αυτό ήταν οι ξεχωριστές και σε μεγάλη έκταση καλλιέργειες των φυτών ειδικά για την παραγωγή βιοκαυσίμων. Έβαλαν μάλιστα και όρους όπως ότι μέχρι το 2020 το 10% των καυσίμων θα πρέπει να είναι φυτικής προέλευσης. Αυτό σημαίνει άμεση ανάγκη να βρεθεί καλλιεργήσιμη γη και όπου δεν υπάρχει να την δημιουργήσουμε καταστρέφοντας δάση για παράδειγμα, όπως ήδη έγινε σε περιοχές της Ν.Α.Ασίας.

Στην Ινδονησία και στη Μαλαισία τα δάση ήδη γίνονται καπνός για να μείνει χώρος για φυτείες φοινικόδεντρων. Η απώλεια της βιοποικιλότητας είναι τεράστια και πολύτιμοι απορροφητήρες (ή πηγάδια όπως αλλιώς λέγονται) του διοξειδίου του άνθρακα καταργούνται. Από την άλλη, ειδικοί των καλλιεργειών υποστηρίζουν ότι «θα ήταν οικονομικά παρανοϊκό να αφιερωθεί πολλή ενέργεια μέσω της εντατικής χρήσης λιπασμάτων για να παραχθεί ενέργεια» ενώ φοβούνται έναν ανταγωνισμό εδαφών για τα τέσσερα F: food (τρόφιμα), feed (ζωοτροφές), fiber (υφάσματα), fuel (καύσιμα). Τα βιοκαύσιμα αντιπροσωπεύουν λιγότερο του 1% της παραγόμενης ενέργειας στον κόσμο και η επιρροή τους στις τιμές των αγροτικών προϊόντων ήδη γίνεται αισθητή. Τονίζουν μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «αν θέλουμε να έχουμε γεμάτα και τα ρεζερβουάρ και τα στομάχια, θα χρειάζονταν δύο πλανήτες»!

Που οδηγούν όλα αυτά;. Στην μείωση της παραγωγής τροφής άρα και στην αύξηση της τιμής των γεωργικών προϊόντων. Από τις αρχές του 2006 η τιμή του καλαμποκιού έχει διπλασιαστεί, η τιμή του σιταριού επίσης είναι η υψηλότερη της δεκαετίας, ενώ τα παγκόσμια αποθέματα έχουν αγγίξει το χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας 25ετίας. Ήδη έχουν ξεσπάσει ταραχές για τα τρόφιμα στο Μεξικό και πρέπει να αναφέρω ότι για 100 λίτρα αιθανόλης πρέπει να μεταποιηθούν 250 κιλά σιτάρι από το οποίο παίρνουμε 460 κιλά ψωμί, όσα δηλαδή χρειάζεται ένας άνθρωπος για ένα χρόνο! Σε αυτό να προσθέσω ότι ο πληθυσμός του πλανήτη αυξάνει κατά 28,5 εκατομμύρια ανθρώπους τον χρόνο οι οποίοι πριν αγοράσουν αυτοκίνητο θα πρέπει να φάνε για να μεγαλώσουν. Το πρόβλημα λοιπόν είναι τεράστιο και κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας αφού έχει στηθεί ένας τρελός χορός συμφερόντων σε βάρος των φτωχών (και όχι μόνο)του πλανήτη ενώ είναι «θολό» ακόμη το καλό που θα προκύψει. Τελικά όλα δείχνουν ότι το μόνο πράσινο που υπάρχει στην υπόθεση αυτήν είναι το χρώμα του δολαρίου.

Του Τριαντάφυλλου Τσουλφά